Krew przesiąkła przez prześcieradła z egipskiej bawełny.
To była pierwsza rzecz, o której powiedziano Norze Hayes.
6 pielęgniarek zrezygnowało w ciągu 5 dni. 1 odeszła z płaczem. Inna wyszła ze złamanym nadgarstkiem.
Dominic Rossi nie chciał wyzdrowieć.
Wyglądało na to, że z czystej złośliwości zamierzał się wykrwawić.
Każdy, kto przechodził przez kute żelazne bramy posiadłości Rossich, wiedział, że wchodzi do maszynki do mięsa.
Nora również o tym wiedziała.
Ale głód czynił ludzi odważnymi, a nakaz eksmisji sprawiał, że ostrzeżenia brzmiały odlegle.
Deszcz bębnił w przednią szybę jej zardzewiałego sedana, zamieniając świat za szkłem w szarą, rozmazaną plamę.
Nora przetarła skroploną parę od wewnętrznej strony szyby postrzępionym rękawem kurtki.
Ogrzewanie przestało działać 3 miesiące wcześniej.
Niedługo potem jej konto bankowe również opustoszało.
Przed nią posiadłość Rossich wznosiła się niczym forteca wycięta w zboczu góry.
10-stopowe żelazne bramy stały w poprzek podjazdu, a po obu stronach znajdowały się kamienne gargulce.
Nora wyłączyła silnik.
Samochód zakaszlał, prychnął i zgasł, wydając z siebie ostatnie słabe drżenie.
Zacisnęła dłonie na kierownicy, aż pobielały jej knykcie.
Potem zamknęła oczy.
To była praca.
Bardzo dobrze płatna, wysoce nielegalna i niezwykle niebezpieczna praca.
Mężczyzna w idealnie skrojonym czarnym garniturze zapukał w szybę od strony kierowcy.
Deszcz spływał z parasola trzymanego nad jego głową.
Nora opuściła szybę za pomocą ręcznej korbki.
Mechanizm zapiszczał w proteście.
„Nora Hayes?”
Jego głos był beznamiętny.
Spojrzał na samochód z ledwo skrywaną niechęcią.
„Tak.”
„Jestem Leo. Zarządzam domem.”
Spojrzał w stronę posiadłości.
„Proszę zostawić samochód. Ktoś przeniesie go w mniej widoczne miejsce.”
Nora wzięła z siedzenia pasażera płócienną torbę i wysiadła w deszcz.
Jej niedrogie trampki niemal natychmiast przemokły.
Ruszyła za Leo długim podjazdem.
Teren wokół posiadłości był nieskazitelnie zadbany.
Nie było tam kwiatów.
Tylko przycięte żywopłoty, kamień i surowa symetria.
Posiadłość sprawiała wrażenie bardziej mauzoleum niż domu.
Leo zatrzymał się pod ogromnym portykiem.
„Zanim wejdziemy do środka, proszę zrozumieć zasady.”
Nie spojrzał na nią.
„Zasada 1: nie pyta pani, jak został ranny.”
Nora poprawiła pasek torby, który wrzynał się jej w obojczyk.
„Zasada 2: nie odzywa się pani, dopóki on się nie odezwie. Jeśli to zrobi, odpowiada pani krótko.”
Leo kontynuował.
„Zasada 3: cokolwiek każe pani zrobić, pani to robi.”
Jego wyraz twarzy pozostał beznamiętny.
„Jeśli każe pani wyrzucić sprzęt medyczny przez okno, pyta pani, przez które okno.”
Nora spojrzała na niego.
„Powiedziano mi, że ma ranę postrzałową prawego ramienia i wtórne zakażenie.”
„Ma.”
Leo w końcu spojrzał jej w oczy.
„Ma też temperament.”
Zamilkł na chwilę.
„Ostatnia pielęgniarka próbowała zmienić opatrunek, kiedy spał. Obudził się i rzucił w jej głowę szklaną lampą.”
Nora nic nie powiedziała.
„Potrzebowała 12 szwów.”
Leo przyjrzał się jej uważnie.
„Czy ma pani słaby żołądek, pani Hayes?”
„W poniedziałek mam termin zapłaty czynszu, Leo.”
Głos Nory był spokojny.
„Mój żołądek wytrzyma wszystko.”
Przez chwilę jej się przyglądał.
Potem krótko skinął głową i otworzył ciężkie dębowe drzwi.
Rezydencja była nienaturalnie cicha.
Powietrze pachniało cytrynowym środkiem do polerowania i czymś lekko metalicznym.
Miedź.
Krew.
Nora rozpoznała ten zapach natychmiast.
Przez 3 lata pracowała na nocne zmiany na oddziale ratunkowym w centrum miasta, zanim szpital ograniczył zatrudnienie i ją zwolnił.
Wiedziała, jak pachnie śmierć, kiedy zbyt długo pozostaje w pomieszczeniu.
Weszli po szerokich, zakrzywionych schodach.
Gruby chodnik tłumił ich kroki.
Woda z butów Nory zostawiała delikatne ślady przy krawędzi marmurowych stopni.
Miała nadzieję, że Leo tego nie zauważy.
„Jest w głównej sypialni na końcu korytarza.”
Leo zatrzymał się.
„Będę na dole.”
Wskazał przycisk obok drzwi do sypialni.
„Jeśli będzie pani mnie potrzebować, proszę go nacisnąć.”
Jego spojrzenie stało się ostrzejsze.
„Nie naciskać, chyba że jest nagły wypadek.”
Chwila ciszy.
„Zły humor nie jest nagłym wypadkiem.”
„Rozumiem.”
Nora ruszyła dalej sama.
Jej serce biło znacznie szybciej, niż sugerował to wyraz jej twarzy.
Zatrzymała się przed podwójnymi drzwiami.
Ciemne drewno.
Ciężkie mosiężne okucia.
Leo nigdy nie powiedział jej, żeby pukała.
Więc tego nie zrobiła.
Nora otworzyła drzwi i weszła do środka.
Sypialnia była niemal całkowicie ciemna.
Tylko cienki pas szarego światła dziennego wpadał przez szczelinę między aksamitnymi zasłonami.
Temperatura była przytłaczająca.
Czuła się, jakby wchodziła do pieca.
„Wyjdź.”
Głos dobiegł skądś z ciemności.
Nie był głośny.
Był szorstkim, niskim chrapliwym szeptem, który przeszył pomieszczenie.
Nora pozostała na miejscu.
Jej oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności.
Na środku pokoju stało ogromne łóżko z czterema kolumnami.
Mężczyzna opierał się o zagłówek.
Cień zasłaniał większą część jego twarzy.
„Powiedziałem: wyjdź.”
Oddech Dominica Rossiego był płytki i nieregularny.
Nora słyszała cichy świst sugerujący obecność płynu w pobliżu płuc.
„Nie mogę tego zrobić.”
Zachowała spokojny głos.
Panika była czymś, co drapieżniki zauważały.
Nawet na wpół martwy Dominic Rossi wciąż wyraźnie był niebezpieczny.
„Jesteś głucha czy głupia?”
Coś ciężkiego poleciało z łóżka.
Książka uderzyła w ścianę kilka centymetrów od głowy Nory i spadła na podłogę.
Spojrzała na nią.
Potem na niego.
Nie odpowiadając, przeszła przez pokój i chwyciła brzeg zasłon.
„Zostaw te cholerne zasłony.”
Nora odsunęła je.
Szare światło deszczowego dnia wypełniło sypialnię.
Dominic syknął i zasłonił twarz lewą ręką.
Po raz pierwszy Nora zobaczyła go wyraźnie.
Był cały spocony.
Ciemne włosy przylegały do jego czoła.
Jego skóra była blada i napięta na ostrych kościach policzkowych.
Bandaże pokrywały jego prawe ramię i część klatki piersiowej.
Były przesiąknięte ciemną, rdzawą krwią i żółtą wydzieliną świadczącą o zakażeniu.
Dominic opuścił rękę.
Jego oczy były ciemne i zapadnięte, a za nimi płonęła gorączka.
Wyglądał jak osaczony wilk.
„Kim, do cholery, jesteś?”
Jego głos znów stał się cichszy.
„Jestem Nora.”
Upuściła torbę na fotel.
„Jestem pielęgniarką numer 7.”
Otworzyła torbę.
„I muszę położyć pana płasko na plecach.”
Dominic zmierzył ją wzrokiem.
„Mamy dużo pracy do wykonania.”
Po południu cienie wydłużyły się na perskim dywanie.
Deszcz nasilił się, zamieniając w gwałtowną wieczorną burzę.
Dominic prawie się nie poruszał.
Nadal patrzył na Norę, jakby samą wrogością mógł zmusić ją do wyjścia.
„Nie potrzebuję pielęgniarki.”
Każde słowo brzmiało celowo.
„Potrzebuję, żebyś zeszła na dół, powiedziała Leo, żeby zapłacił ci za dzisiaj, i nigdy więcej tu nie wracała.”
Nora go zignorowała.
Otworzyła torbę i rozłożyła sprzęt.
Sterylna gaza.
Sól fizjologiczna.
Silne antybiotyki.
Skalpel.
Zestawy do szycia ran.
Ułożyła wszystko na srebrnej tacy, odsuwając na bok na wpół opróżnioną butelkę bourbona.
Metal zetknął się z metalem.
Irytacja Dominica się nasiliła.
Spróbował usiąść prościej.
Zanim zdołał stłumić odruch, wyrwał mu się ostry jęk.
Jego lewa ręka instynktownie powędrowała do uszkodzonego ramienia.
„Nie ruszaj się.”
Nora założyła niebieskie lateksowe rękawiczki.
Ich trzask odbił się echem po pokoju.
„Nie dotykaj mnie.”
Dłoń Dominica wsunęła się pod poduszkę.
Nora znieruchomiała.
Widziała kształt znajdujący się pod nią.
Broń.
Spojrzała na niego.
Gorączka rozszerzyła jego źrenice.
Oddychał z trudem.
Wyglądało na to, że przytomność utrzymywał wyłącznie dzięki uporowi.
„Ma pan co najmniej 103 stopnie gorączki.”
Nora trzymała obie ręce na widoku.
„Rana jest zakażona.”
Spojrzała na przesiąknięty opatrunek.
„Jeśli jej teraz nie oczyszczę i nie rozpocznę silnej antybiotykoterapii dożylnej, zakażenie przedostanie się do krwiobiegu.”
Dominic pozostał nieruchomy.
„Do jutra wieczorem będzie pan martwy.”
„Więc umrę.”
Jego wyraz twarzy się nie zmienił.
„Moja krew. Mój dom. Mój wybór.”
Nora przyjrzała mu się.
Pod gniewem kryło się wyczerpanie.
Mężczyzna przyzwyczajony do posłuszeństwa najwyraźniej postanowił, że nawet śmierć będzie czymś, nad czym zachowa kontrolę.
Nora pomyślała o niemal pustym mieszkaniu, które na nią czekało.
O firmie windykacyjnej, która dzwoniła 5 razy dziennie.
O 0,74 dolarach, które jej zostały.
Westchnęła.
„Nie.”
Dominic zmarszczył brwi.
„Co powiedziałaś?”
„Nie.”
Nora podeszła do krawędzi łóżka.
„Nie pozwolę panu umrzeć podczas mojej zmiany.”
Jego oczy zwęziły się.
„Jeśli chce pan umrzeć, proszę mnie zwolnić.”
Kontynuowała.
„Poczeka pan, aż opuszczę posiadłość, a potem wykrwawi się pan na własny rachunek.”
Dominic wpatrywał się w nią.
„Ale dopóki stoję w tym pokoju, będzie pan żył.”
Jej ton pozostał rzeczowy.
„Bo rozpaczliwie potrzebuję tej wypłaty, panie Rossi, a nie dostanę pieniędzy, jeśli pacjent skończy w worku na zwłoki.”
Cisza.
Nawet burza zdawała się być gdzieś dalej.
Dominic spojrzał na Norę, jakby stała się czymś, czego nie potrafił zrozumieć.
Jego dłoń pod poduszką nieco się rozluźniła.
„Masz niewyparzoną gębę.”
„Mam praktyczną gębę.”
Nora podniosła nożyczki medyczne.
„Teraz przetnę bandaże.”
Spojrzała na niego.
„Będzie bolało.”
„Możesz przeklinać.”
„Możesz krzyczeć.”
„Ale jeśli wyciągniesz na mnie broń, wychodzę, a ty zgnijesz.”
Nie czekała na pozwolenie.
Zapach zakażenia nasilił się, gdy pochyliła się bliżej.
Słodki.
Zgniły.
Przytłaczający.
Nora zacisnęła szczękę i wsunęła tępy koniec nożyczek pod taśmę.
Dominic syknął, gdy metal dotknął objętej stanem zapalnym skóry.
Jego lewa ręka wystrzeliła do przodu i zacisnęła się na jej nadgarstku.
Siła tego uścisku ją zaskoczyła.
Nora znieruchomiała.
Nie próbowała się wyrwać.
Spojrzała na jego dłoń.
Potem w jego oczy.
Ich twarze dzieliły zaledwie centymetry.
Biło od niego gorąco.
„Łamię palce.”
Groźba była cicha.
„A ja je nastawiam.”
Odpowiedź Nory była równie cicha.
„Puść.”
Przez 5 sekund żadne z nich się nie poruszyło.
Potem palce Dominica powoli się rozluźniły.
Jego dłoń ciężko opadła na materac.
Odwrócił twarz w stronę ściany.
„Skończmy z tym.”
Nora kontynuowała.
Kiedy stary opatrunek został zdjęty, ukazał się prawdziwy rozmiar rany.
Kula przebiła górną część mięśnia piersiowego.
Minęła obojczyk, ale pozostawiła postrzępiony krater otoczony spuchniętą, silnie objętą stanem zapalnym tkanką.
Z rany wypływała żółta ropa.
Poprzednie szwy zostały źle założone i napinały się na objętej stanem zapalnym tkance.
„Kto to zrobił?”
Nora sięgnęła po sól fizjologiczną i gazę.
„Weterynarz.”
Dominic zacisnął oczy, gdy oczyszczała ranę.
„Przypomnij mi, żebym nigdy nie zabierał do niego swojego psa.”
Wyrwał mu się jakiś dźwięk.
Przez chwilę Nora myślała, że kaszle.
Potem zorientowała się, że się roześmiał.
Ten ruch natychmiast zamienił się w grymas bólu.
„Po prostu to oczyść.”
Pracowała przez następne 20 minut.
Metodycznie.
Precyzyjnie.
Tam, gdzie było to możliwe, zastosowała miejscowy środek znieczulający. Usunęła źle założone szwy.
Dokładnie przepłukała zakażoną tkankę.
Wypełniła ranę paskami z antybiotykiem.
Następnie założyła świeży opatrunek uciskowy.
Dominic milczał.
Jego lewa ręka zaciskała prześcieradło tak mocno, że materiał zaczął się rozdzierać.
Kiedy Nora zabezpieczyła ostatni kawałek taśmy, cofnęła się o krok.
„Najgorsze już za nami.”
Zdjęła zakrwawione rękawiczki i umieściła je w worku na odpady medyczne.
„Potrzebuję założyć wenflon, żeby podać antybiotyki.”
Spojrzała na niego.
„Potem pan zaśnie.”
Dominic odwrócił się w jej stronę. Oddychał spokojniej.
Gorączka nadal była obecna, ale bezpośrednie zagrożenie minęło.
Obserwował, jak przygotowuje kroplówkę.
„Nie drgnęłaś.”
„Widziałam gorsze rzeczy.”
Nora opukała jego przedramię, aż znalazła żyłę.
„Wątpię.”
„Byłbyś zaskoczony.”
Wprowadziła igłę bezbłędnie, zabezpieczyła ją i wyregulowała przepływ.
Następnie zebrała skażone materiały.
„Będę na tamtym fotelu.”
Nora wskazała fotel stojący obok okna.
„Śpij.”
Usiadła w nim.
Każda część jej ciała bolała.
Podciągnęła kolana do klatki piersiowej i objęła je ramionami.
Z łóżka Dominic odezwał się jeszcze raz, zanim lek całkowicie go uśpił.
„Jak powiedziałaś, że masz na imię?”
„Nora.”
„Nie przyzwyczajaj się, Noro.”
Jego oczy już się zamykały.
„Prawdopodobnie nie wytrzymasz do końca tygodnia.”
„Zobaczymy.”
Odpowiedź Nory zniknęła w ciemności.