„Dziś w nocy jesteś moja”.
Vincent Rossi wyszeptał te słowa tuż przy jej uchu, zaciskając dłoń na jej talii, podczas gdy żyrandol nad prywatnym salonem kasyna zdawał się drżeć od napięcia panującego w pomieszczeniu.
Vincent był przyzwyczajony do całkowitej kontroli.
Wtedy kobieta przedstawiająca się jako Josephine położyła na pokerowym stole zakrwawiony srebrny pierścień z sygnetem.
Efekt był natychmiastowy.
W pomieszczeniu zapadła cisza.
A po raz pierwszy tego wieczoru z twarzy Vincenta Rossiego odpłynęły wszystkie kolory.
Wielka sala balowa hotelu St. Regis była wypełniona zapachem wody kolońskiej Tom Ford, starzonej whisky, drogich perfum oraz cichą presją ludzi przyzwyczajonych do kupowania wpływów.
Dla osoby z zewnątrz wieczór wyglądał jak kolejna charytatywna gala na Manhattanie.
Politycy i filantropi przemieszczali się pod lśniącymi żyrandolami, trzymając w dłoniach kieliszki Dom Pérignon.
Pieniądze przechodziły z rąk do rąk pod płaszczykiem hojności.
Jednak ludzie, którzy naprawdę znali Nowy Jork, wiedzieli, czym było to spotkanie.
Szczytem.
W jego centrum stał Vincent Rossi.
W wieku 35 lat był niekwestionowanym przywódcą Syndykatu Rossich, organizacji zbudowanej na stali, portach przeładunkowych, wpływach politycznych i krwi.
Nie musiał podnosić głosu, by kontrolować pomieszczenie.
Wystarczała jego obecność.
Vincent miał na sobie szyty na miarę smoking Tom Ford w kolorze antracytowym, idealnie dopasowany do jego atletycznej, imponującej sylwetki.
Jego oczy były szare i zimne niczym zimowy sztorm nad Atlantykiem.
Patrząc po sali, wiedział, jakie słabości ma niemal każda osoba wokół niego.
Prokurator okręgowy Wallace, śmiejący się obok lodowej rzeźby, był winien dług hazardowy, nad którym Vincent osobiście sprawował kontrolę.
Senator stanowy Arthur Pendleton, publicznie znany z prawości i powściągliwości, utrzymywał kochankę w apartamencie należącym do Vincenta.
Każda twarz oznaczała dźwignię nacisku.
Każda rozmowa kryła w sobie słabość.
Vincent posiadał to wszystko.
I był znudzony.
„Transporty z Palermo przeszły odprawę celną, szefie”.
Christian, zastępca Vincenta, podszedł na tyle blisko, by móc mówić bez ryzyka, że ktoś ich usłyszy.
Christian był pokryty bliznami, brutalnie skuteczny i przez lata udowadniał swoją lojalność.
„Mimo wszystko pilnuj doków”.
Vincent powoli upił łyk whisky.
„Rodzina Morettich zaczyna hałasować na Brooklynie”.
Jego wzrok nadal spoczywał na sali balowej.
„Jeśli choćby spojrzą na jeden z naszych kontenerów, spal ich magazyny”.
„Załatwione”.
Vincent nadal omiatał wzrokiem pomieszczenie.
Wtedy ją zobaczył.
Nie przypominała innych kobiet walczących o uwagę pod warstwami diamentów.
Stała przy wysokim mahoniowym barze, jakby całe to przedstawienie śmiertelnie ją nudziło.
Jej suknia była wykonana z aksamitnego materiału w kolorze granatowym jak noc, miała odkryte plecy i była tak dopasowana, że przy każdym jej ruchu tkanina zdawała się płynąć niczym ciecz.
Jej ciemne włosy były elegancko upięte, a kilka luźnych loków okalało wysokie kości policzkowe i pełne, karmazynowe usta.
Nie miała na sobie żadnej biżuterii.
Ani naszyjnika.
Ani kolczyków.
Ani pierścieni.
W sali balowej, gdzie bogactwo służyło jako zbroja, jej odmowa afiszowania się nim wyglądała niemal jak prowokacja.
Jednak to nie uroda przyciągnęła uwagę Vincenta.
To sposób, w jaki na niego patrzyła.
Ich spojrzenia spotkały się po drugiej stronie sali.
Nie spuściła wzroku.
Nie zarumieniła się.
Nie odwróciła głowy.
Zamiast tego obserwowała go z niepokojąco spokojnym wyrazem twarzy, niemal jakby zastanawiała się, czy stanowi zagrożenie warte podjęcia wyzwania.
Potem się uśmiechnęła.
Powoli.
Drwiąco.
Odwróciła się i ruszyła w stronę strefy VIP.
Salon był strzeżony i dostępny wyłącznie dla osób osobiście zaakceptowanych przez syndykat.
Vincent obserwował, jak aksamitne zasłony zamykają się za nią.
„Kim ona jest?”
Christian podążył za jego spojrzeniem.
Zmarszczył brwi.
„Nie wiem”.
Spojrzał w stronę strzeżonego wejścia.
„Ochrona korzysta z listy VIP. Musi być czyimś gościem”.
Christian wzruszył ramionami.
„Może któryś z senatorów przyprowadził eskortę”.
„Nie”.
Vincent odstawił szklankę na przechodzącą tacę.
„Ta kobieta do nikogo nie należy”.
Przeszedł przez salę balową.
Goście automatycznie schodzili mu z drogi.
Rozmowy milkły, gdy przechodził.
Przy zasłonach prowadzących do strefy VIP Vincent machnął ręką na uzbrojonych strażników i wszedł do środka.
Prywatny pokój był ciemny i dźwiękoszczelny, umeblowany mahoniem, skórzanymi fotelami z wysokimi oparciami oraz stołem do pokera o wysokie stawki.
W powietrzu unosił się dym cygar.
Kobieta siedziała samotnie pośrodku stołu.
Talia kart przesuwała się między jej dłońmi z płynną precyzją profesjonalnej krupierki.
„Jesteś w niewłaściwym pokoju, skarbie”.
Vincent zamknął dębowe drzwi.
Zamek kliknął.
Nie podniosła wzroku.
Sprawnie przecięła talię i pozwoliła kartom złączyć się w kaskadzie.
„Naprawdę?”
Jej głos był łagodny, lecz krył pod sobą coś ostrzejszego.
„Powiedziano mi, że tutaj rozgrywa się prawdziwe gry”.
Spojrzała w stronę zamkniętych drzwi.
„Te na zewnątrz są nudne”.
Vincent podszedł bliżej.
Rozpiął marynarkę, usiadł naprzeciwko niej i położył obie dłonie na zielonym suknie.
„Ludzie, którzy grają w tym pokoju, stawiają rzeczy, na których utratę nie mogą sobie pozwolić”.
„Nie wiesz, na co mogę sobie pozwolić, panie Rossi”.
W końcu na niego spojrzała.
Z bliska jej oczy miały niezwykły fioletowo-niebieski kolor.
Szczęka Vincenta się zacisnęła.
Znała jego nazwisko.
Samo w sobie nie było to zaskakujące.
Niepokoił go jej ton.
Nie było w nim strachu.
Ani szacunku.
Niemal rozbawienie.
„Znam każdą twarz w tym mieście”.
Głos Vincenta stał się niższy.
„Każdego polityka”.
„Każdego gracza”.
„Każdego szczura”.
„I każdego ducha”.
Pochylił się do przodu.
„Ale ciebie nie znam”.
Zapadła cisza.
„Jak masz na imię?”
Przesunęła jedną kartę zakrytą na drugą stronę stołu.
„Josephine”.
Uśmiechnęła się.
„Na razie po prostu Josephine”.
Vincent spojrzał na kartę.
Potem na nią.
Atmosfera się zmieniła.
Przez całe dorosłe życie narzucał innym ludziom zasady.
Ta kobieta weszła do jego prywatnego pokoju i rozpoczęła grę bez pytania o pozwolenie.
Jej bezczelność go zaintrygowała.
Vincent wstał.
Powoli obszedł stół do pokera, aż stanął za jej krzesłem.
Poczuł jej perfumy.
Ciemna wanilia.
Jaśmin.
I coś jeszcze.
Metalicznego.
Olej do broni.
Vincent położył jedną dłoń na oparciu krzesła i pochylił się.
Jego usta znalazły się blisko jej ucha.
Jej puls pozostał spokojny.
Jego palce lekko przesunęły się po jej nagim ramieniu.
Przez jej ciało przebiegł drobny, mimowolny dreszcz.
Vincent to zauważył.
Jego dłoń zsunęła się na jej talię.
Zacisnął ją mocno.
„Znalazłaś się bardzo daleko od domu, Josephine”.
Jego głos stał się cichszy.
„Weszłaś do mojego świata”.
„Grasz w moją grę”.
Pochylił się jeszcze bliżej.
„Więc oto zasady”.
Jego dłoń nadal spoczywała na jej talii.
„Nie wyjdziesz, dopóki ci na to nie pozwolę”.
„Nie odezwiesz się, dopóki o coś cię nie zapytam”.
Następnie wypowiedział ostatnie słowa z absolutną pewnością.
„Dziś w nocy jesteś moja”.
Przez około 3 sekundy jedynym dźwiękiem było ciche tykanie Rolexa Vincenta.
Spodziewał się szoku.
Może gniewu.
Może uległości.
Josephine się roześmiała.
Nie nerwowo.
Nie uprzejmie.
Odchyliła głowę i roześmiała się ze szczerym rozbawieniem.
Jej śmiech wypełnił pokój.
Vincent odsunął się.
Jego wyraz twarzy stwardniał.
Nikt nie śmiał się z Vincenta Rossiego.
Mężczyźni ginęli za mniejszy, celowy brak szacunku.
„Naprawdę cię to bawi?”
Jego głos stracił wszelkie ciepło.
Josephine przestała się śmiać.
W jej oczach wciąż czaiło się rozbawienie.
Wstała.
Mimo różnicy wzrostu patrzyła na Vincenta niemal tak, jakby był źle zachowującym się dzieckiem.
„Myślę, Vincent…”
Celowo użyła jego imienia.
„…że jesteś dokładnie tak arogancki, jak napisano w aktach”.
Następnie powtórzyła jego słowa.
„«Dziś w nocy jesteś moja»”.
Przewróciła oczami.
„Proszę cię”.
Jej głos stał się suchy.
„To pasuje do taniego romansu, a nie do pokoju, w którym mężczyźni handlują ludzkim życiem”.
Dębowe drzwi nagle się otworzyły.
Do środka wszedł Christian wraz z 2 egzekutorami.
Lorenzo i Dante.
Obaj byli potężnymi mężczyznami, których dłonie natychmiast powędrowały w stronę ukrytej broni pod marynarkami.
Usłyszeli niespodziewany śmiech.
W organizacji Rossich nietypowy hałas w zabezpieczonym pomieszczeniu mógł oznaczać niebezpieczeństwo.
„Szefie?”
Christian spojrzał prosto na Josephine.
„Wszystko w porządku?”
Vincent uniósł jedną rękę, zatrzymując ich.
„Właśnie miałem odprowadzić naszego gościa do drzwi”.
Chwila ciszy.
„Na zawsze”.
Josephine westchnęła.
Sięgnęła po małą czarną aksamitną kopertówkę leżącą na pokerowym stole.
„Ręce tak, żebym je widziała”.
Lorenzo wyciągnął pistolet z tłumikiem i wycelował go w jej klatkę piersiową.
Josephine znieruchomiała.
Spojrzała na broń.
Potem na Vincenta.
„Naprawdę pozwolisz swoim psom na mnie szczekać?”
Uniósł się jej brew.
„Niegrzecznie jest celować w rodzinę z broni”.
Vincent zmarszczył brwi.
„Rodzinę?”
Po raz pierwszy dezorientacja zakłóciła jego kontrolę.
„Masz 10 sekund, żeby to wyjaśnić, zanim pozwolę Lorenzo ozdobić ścianę twoim mózgiem”.
Josephine powoli otworzyła kopertówkę.
Sięgnęła do środka.
Kiedy wyjęła dłoń, zaciskała ją wokół czegoś ciężkiego.
Przez kilka chwil trzymała to w dłoni.
Potem rozchyliła palce.
Przedmiot upadł na zielone sukno.
Klak.
Ciężki srebrny pierścień z sygnetem.
Stary.
Pokryty patyną.
Na herbie widniał szybujący orzeł trzymający w szponach złamany miecz nad czarnym onyksem.
Wewnątrz obręczy wciąż znajdowała się ciemna, zaschnięta krew.
Wszystko się zatrzymało.
Lorenzo powoli opuścił pistolet.
Ręka mu drżała.
Christian cofnął się o krok.
Jego twarz niemal całkowicie pobladła.
„To…”
Głos uwiązł mu w gardle.
„To niemożliwe”.
Vincent spojrzał na niego.
Christian wpatrywał się w pierścień.
„Ten pierścień znajduje się na dnie East River”.
Jego oddech stał się nierówny.
„Razem z ręką, która go nosiła”.
Vincent się nie poruszył.
Znał ten pierścień.
Każdy członek mafii posiadający wiedzę o starych amerykańskich rodzinach go znał.
Należał do Don Carla Falcone.
Poprzedniego Capo dei Capi.
Bossa bossów.
10 lat wcześniej Vincent i Christian zorganizowali zamach, który zniszczył rodzinę Falcone.
Posiadłość spłonęła.
Don Carlo został zabity.
Jego żona została zabita.
Ich jedyne dziecko również uznano za zmarłe.
Christian osobiście zapewnił Vincenta, że zdjął pierścień z sygnetem z palca Carla i pozbył się go.
Vincent powoli uniósł wzrok.
Josephine stała spokojnie po drugiej stronie stołu.
„Josephine nie jest moim prawdziwym imieniem”.
Jej głos był cichy.
„Nazywam się Isabella Falcone”.
Vincent poczuł, jak coś zimnego przeszywa jego ciało.
Isabella Falcone.
Dziedziczka rodu Falcone.
Miała 10 lat, kiedy posiadłość spłonęła.
„Kłamiesz”. Pierścienie
Słowa przeszły przez zaciśnięte zęby.
„Isabella Falcone zginęła w tamtym pożarze”.
„Czy na pewno?”
Isabella przechyliła głowę.
„A może twój zaufany zastępca przyjął tamtej nocy łapówkę od agenta federalnego, żeby wyciągnąć małą dziewczynkę przez płonące okno?”
Vincent odwrócił się w stronę Christiana.
Zastępca bossa pocił się.
Jego oczy szybko przemieszczały się między nimi.
„Szefie”.
Głos Christiana się podniósł.
„Ona kłamie”.
„Przysięgam”.
Wskazał na Isabellę.
„Zabiłem ją”.
„Patrzyłem, jak płonie”.
„Pocisz się, Christianie”.
Isabella mówiła spokojnie.
„I powinieneś”.
Podeszła do stołu.
„Bo nie przyszłam tutaj tylko po to, żeby się przedstawić”.
Chwila ciszy.
„Przyszłam odebrać to, co należy do mnie”.
Ponownie otworzyła kopertówkę.
Tym razem wyjęła złożony arkusz starego, pożółkłego pergaminu.
Rzuciła go obok zakrwawionego pierścienia.
„Nie jestem dziś w nocy twoja, Vincent”.
Jej głos stał się niemal śmiercionośny.
„Ponieważ zgodnie ze starymi prawami komisji…”
Spojrzała mu prosto w oczy.
„…tymi samymi prawami, których wasz syndykat wciąż przysięga przestrzegać za cenę własnej krwi…”
Vincent wpatrywał się w dokument.
„…od 15 lat jestem twoją prawnie związaną żoną”.
To stwierdzenie zdawało się zniekształcić całe pomieszczenie.
Vincent podniósł pergamin.
Był to akt małżeństwa zawartego przez pełnomocników.
Podpisany.
Opieczętowany.
Datowany na 1 tydzień przed masakrą.
Umowa miała stanowić traktat pokojowy między rodzinami Rossi i Falcone.
Potem rodziny rozpoczęły wojnę.
Małżeństwo zostało zapomniane pod warstwą przelanej krwi.
„Żona nie może być kochanką, Vincent”.
Isabella uśmiechnęła się.
„A zgodnie z tymi samymi prawami syndykatu żyjący dziedzic rodu Falcone posiada 50% głosów we wszystkich spółkach fasadowych, wszystkich portach i wszystkich zagranicznych rachunkach, które kontrolujesz”.
Uniósła pierścień z sygnetem i wsunęła go na kciuk. Pierścienie
„Nie należę do ciebie”.
Jej fioletowe oczy się zaostrzyły.
„To ty stoisz w moim domu”.
Vincent wpatrywał się w nią.
„A około 10 minut temu przeniosłam akty własności tego hotelu, portów na Brooklynie oraz twoich rachunków na Kajmanach do ślepego funduszu powierniczego”.
Następnie Isabella spojrzała na Christiana.
Oddychał teraz szybko.
„Jeszcze jedno, Vincent”.
Odwróciła się z powrotem.
„Jeśli zabijesz mnie dziś w nocy, wyłącznik awaryjny powiązany z tym funduszem przekaże wszystko bezpośrednio FBI”.
Isabella spojrzała na Lorenza.
„Więc powiedz swojemu psu, żeby opuścił broń, kochanie”.
Na jej twarzy ponownie pojawił się delikatny uśmiech.
„Mamy wiele do nadrobienia”.
Vincent Rossi stał zupełnie nieruchomo.
Po raz pierwszy w życiu mężczyzna, który wierzył, że kontroluje każdą planszę, znalazł się w sytuacji mata.